Güneş Rüzgarı (Solar Wind)

Ağırlıklı olarak yüksek enerjili protonlar, elektronlar ve az miktarda alfa parçacıklarından oluşur. Hızı saniyede 400 ila 800 kilometre arasında değişir. Güneş rüzgarı gezegenlerarası uzayı doldurarak Güneş'in etrafında 'Helyosfer' adı verilen koruyucu bir kozmik manyetik balon yaratır. Dünya'nın erimiş demir çekirdeğinin ürettiği manyetik alan olmasaydı Güneş rüzgarı atmosferimizi tıpkı Mars'ta olduğu gibi uzaya süpürürdü.

1958 yılında astrofizikçi Eugene Parker, Güneş'in milyonlarca derecelik korona katmanının hidrostatik dengede kalamayacağını ve uzaya doğru süpersonik hızla sürekli genişleyen bir plazma akışı oluşturması gerektiğini matematiksel olarak öngördü. Başlangıçta şüpheyle karşılanan bu teori, 1959'da Sovyet Luna 1 ve 1962'de ABD'nin Mariner 2 uzay araçlarının gezegenlerarası uzayda bu sürekli parçacık akışını doğrudan ölçmesiyle kanıtlandı.

Ağırlıklı olarak proton, elektron ve alfa parçacıklarından (helyum çekirdekleri) oluşan Güneş rüzgarı iki bileşene ayrılır: Ekvator kuşağından saniyede ~400 km hızla yayılan 'yavaş güneş rüzgarı' ve koronal deliklerden saniyede 750-800 km hızla fışkıran 'hızlı güneş rüzgarı'. Güneş rüzgarı, tüm gezegenleri içine alan ve yıldızlararası ortamın kozmik ışınlarını dışarıda tutan devasa bir manyetik balon olan 'Helyosfer'i şişirir. NASA'nın 2018'de fırlattığı Parker Solar Probe uzay aracı, Güneş'in korona katmanına doğrudan dalarak güneş rüzgarının Alfvén kritik yüzeyinin altında nasıl ivmelendiğini yerinde ölçmektedir.