Heisenberg Belirsizlik İlkesi

1927 yılında Werner Heisenberg tarafından ortaya konmuştur. Bu durum ölçüm aletlerimizin yetersizliğinden değil, kuantum parçacıklarının dalga-parçacık ikiliğine sahip olmasından kaynaklanan evrensel bir doğa kuralıdır. Bir parçacığın konumunu ne kadar kesin belirlerseniz momentumu (hızı) o kadar belirsizleşir; benzer şekilde bir olayın enerji belirsizliği ile zaman aralığı da birbiriyle bağlantılıdır.

1927 yılında Alman teorik fizikçi Werner Heisenberg tarafından Kopenhag'da formüle edilen Belirsizlik İlkesi, doğanın en temel kuantum sınırını ortaya koyar. Başlangıçta Heisenberg bu durumu bir elektronun konumunu görmek için gönderilen yüksek enerjili fotonun elektronun momentumunu değiştirmesi ('gözlemci etkisi') örneğiyle açıklasa da, daha sonra Earle Kennard ve Hermann Weyl bu sınırın ölçüm cihazlarımızın yetersizliğinden değil, evrendeki her parçacığın aynı zamanda bir dalga paketi (Fourier dönüşümü özelliği) olmasından kaynaklanan içkin bir doğa yasası olduğunu matematiksel olarak kanıtladı.

Benzer bir eşlenik belirsizlik bağıntısı enerji ve zaman arasında da (ΔE · Δt ≥ ℏ / 2) geçerlidir: Çok kısa zaman aralıklarında (Δt) enerjinin korunumu ilkesinde kuantum dalgalanmaları (ΔE) meydana gelebilir ve bu sayede vakumda sanal parçacık çiftleri doğup yok olabilir. Ayrıca atomlardaki elektronların pozitif yüklü çekirdeğin üzerine düşüp atomu çökertmemesinin ve beyaz cüceler ile nötron yıldızlarını ayakta tutan dejenerelik basıncının temel nedeni doğrudan Heisenberg Belirsizlik İlkesi'dir.