Kırmızıya Kayma (Redshift - z)

KARANLIK ENERJİ: EVRENİ PARÇALAMAK ÜZERE OLAN GİZEMLİ GÜÇ

1920'lerde Edwin Hubble, evrenin statik olmadığını ve genişlediğini keşfettiğinde bilim dünyası şoka uğramıştı. Ancak o dönemki fizikçilerin çok emin olduğu bir şey vardı: Evren genişliyor olsa bile, içindeki milyarlarca galaksinin, yıldızın ve gezegenin sahip olduğu o devasa "kütleçekimi", bu genişlemeyi zamanla yavaşlatmalıydı. Tıpkı havaya fırlattığınız ağır bir topun yerçekimi yüzünden yavaşlayıp geri düşmesi gibi, evrenin de genişleme hızı yavaşlayacak ve belki de bir gün kendi üzerine çökecekti. Ta ki 1998 yılına kadar... 1998'de birbirinden bağımsız iki ayrı astronomi ekibi, evrenin genişleme hızındaki bu "yavaşlamayı" ölçmek için çok uzaklardaki Tip 1a süpernovaları (patlayan yıldızları) incelediler. Çıkan sonuçlar, tüm fizik yasalarına ve beklentilere meydan okuyordu: Evrenin genişlemesi yavaşlamıyordu; aksine gaza basılmış bir araba gibi giderek hızlanıyordu, yani ivmeleniyordu! İşte doğada bunu yapabilmek için kütleçekimini yenen, galaksileri birbirinden uzaklaştıran ve uzayı adeta dışarıya doğru iten devasa bir güce ihtiyaç vardı. Bilim insanları, evreni bir balon gibi durmaksızın şişiren bu gizemli anti-yerçekimi kuvvetine Karanlık Enerji adını verdiler.