Olbers Paradoksu (Karanlık Gece Gökyüzü Paradoksu)

Alman astronom Heinrich Wilhelm Olbers tarafından 1823'te popülerleştirilmiştir. Çözümü iki temel gerçeğe dayanır: Birincisi, evren sonsuz yaşta değildir (yaklaşık 13.8 milyar yaşındadır); dolayısıyla ışığın bize ulaşabildiği 'gözlemlenebilir evren' sınırlıdır. İkincisi, evren genişlemektedir; bu genişleme uzak yıldızların ışığını kırmızıya kaydırarak insan gözünün göremediği kızılötesi ve mikrodalga bantlarına taşımıştır.

Tarihsel olarak Johannes Kepler (1610), Edmond Halley ve Jean-Philippe de Chéseaux tarafından tartışılan, 1823 yılında ise Alman astronom Heinrich Wilhelm Olbers tarafından popülerleştirilen bu paradoks, basit bir gözlemden yola çıkarak evrenin yapısına dair derin bir kozmolojik gerçeği sorgular. Eğer evren Newton'un düşündüğü gibi sonsuz büyüklükte, sonsuz yaşta ve yıldızlar uzayda homojen dağılmış olsaydı; uzaklıkla yıldızların görünür parlaklığı 1/r² oranında azalsa bile, her r uzaklığındaki küresel kabukta bulunan yıldız sayısı r² oranında artacağı için her kabuk Dünya'ya eşit miktarda ışık gönderecekti.

Tıpkı sık bir ormanda hangi yöne bakarsanız bakın bakış hattınızın sonunda mutlaka bir ağaç gövdesine çarpması gibi, gökyüzünün her noktasının Güneş yüzeyi kadar (6.000 Kelvin) parlak olması gerekirdi. Modern kozmoloji bu paradoksu iki temel gerçekle çözer: Birincisi, evren sonsuz yaşta değildir (13.8 milyar yaşındadır) ve ışık hızı sonlu olduğu için yalnızca 'Gözlemlenebilir Evren' içindeki yıldızların ışığı bize ulaşabilmiştir. İkincisi, genişleyen evrende uzak galaksilerden ve Büyük Patlama'dan gelen ışık kozmolojik kırmızıya kayma nedeniyle enerji kaybederek görünür spektrumdan mikrodalga ve kızılötesi bölgeye kaymıştır.