Asteroit Kuşağı (Asteroid Belt)

Jüpiter'in devasa kütleçekimsel çalkantıları yüzünden bir araya gelip tek bir gezegen oluşturamamış ilkel Güneş Sistemi enkazıdır. Filmlerdeki gibi birbirine çarpan sıkışık kayalar değil, nesneler arasında yüz binlerce kilometre boşluk bulunan seyrek bir alandır. Kuşağın en büyük üyesi Ceres cüce gezegenidir ve tek başına tüm kuşak kütlesinin üçte birini oluşturur.

Mars (1.52 AU) ile Jüpiter (5.20 AU) yörüngeleri arasında, Güneş'ten yaklaşık 2.2 ila 3.2 AU uzaklıkta yer alan Ana Asteroit Kuşağı, 1801 yılında Giuseppe Piazzi'nin Ceres'i keşfetmesiyle bilim dünyasına girdi. Güneş Sistemi'nin ilk milyon yıllarında bu bölgedeki toz ve kayaç parçalarının birleşerek Dünya benzeri bir gezegen oluşturması beklenirken, hemen dış kulvarda hızla büyüyen dev Jüpiter'in muazzam kütleçekimsel rezonansları (Kirkwood boşlukları) buradaki parçaların yörünge hızlarını sürekli karıştırdı.

Sonuç olarak parçalar birbirleriyle nazikçe kaynaşmak yerine yüksek hızlarda çarpışarak parçalandı ve bir gezegen oluşturamadı. Kuşaktaki asteroitler kimyasal yapılarına göre karbonca zengin ilkel C-tipi (kuşağın %75'i), silikat/taşlı S-tipi ve demir-nikel açısından zengin metalik M-tipi (örneğin NASA'nın Psyche uzay aracının hedefi olan 16 Psyche asteroidi) olarak üçe ayrılır. NASA'nın Dawn, OSIRIS-REx ve JAXA'nın Hayabusa2 görevleri, asteroitlerin Dünya'ya su ve organik amino asitleri taşıyan kozmik kapsüller olduğunu kanıtlamıştır.