Oort Bulutu (Oort Cloud)

Hollandalı astronom Jan Oort tarafından öne sürülmüştür. Güneş'ten 2.000 ila 100.000 Astronomik Birim (AU) mesafeye kadar uzanır; bu sınır Güneş ile en yakın yıldız olan Proxima Centauri arasındaki yolun neredeyse yarısına denktir. Güneş'in kütleçekimsel etki alanının (Hill küresi) nihai sınırını belirler. Uzun periyotlu kuyruklu yıldızlar komşu yıldızların yerçekimsel dürtmesiyle bu buluttan iç Güneş Sistemi'ne düşer.

1950 yılında Hollandalı astronom Jan Oort, yörünge periyotları binlerce veya milyonlarca yıl süren uzun periyotlu kuyruklu yıldızların (örneğin Hale-Bopp ve C/2023 A3 Tsuchinshan-ATLAS) Güneş'in kavurucu ısısına rağmen nasıl hâlâ tükenmediğini ve neden gezegenlerin yörünge düzleminden (ekliptik) değil de gökyüzünün her yönünden eşit olasılıkla geldiklerini açıklamak için devasa bir küresel bulut hipotezi geliştirdi.

İç sınırının 2.000 AU'dan başlayıp dış sınırının 100.000 ila 200.000 AU'ya (yaklaşık 1.5 ila 3 ışık yılı, yani en yakın yıldız Proxima Centauri'ye olan mesafenin yarısına) kadar uzandığı hesaplanan Oort Bulutu, Güneş'in kütleçekimsel hakimiyetinin (Hill küresi) en dış sınırını oluşturur. Buradaki trilyonlarca buzlu çekirdek, aslında milyarlarca yıl önce Jüpiter, Satürn, Uranüs ve Neptün'ün yakınında oluşmuş, ancak bu dev gezegenlerin kütleçekimsel sapan etkisiyle Güneş Sistemi'nin en dış sınırlarına savrulmuştur. Yanından geçen komşu yıldızların veya Samanyolu galaktik gelgitlerinin yarattığı ufak kütleçekimsel sarsıntılar, bu buz kütlelerinden bazılarını iç Güneş Sistemi'ne doğru milyonlarca yıllık bir düşüş rotasına sokar.